De internationale rechtsbasis voor het contract van goederenvervoer over de weg. Geldig in 58 landen (stand 2026) — alle EU-lidstaten inbegrepen.
De Convention relative au contrat de transport international de marchandises par route — afgekort CMR — is een internationale conventie die in 1956 te Geneve tot stand kwam. Ze harmoniseert het wegvervoersrecht tussen aangesloten landen.
De conventie geldt voor elk grensoverschrijdend wegvervoer waarbij minstens een van de twee landen — vertrek of bestemming — partij is bij het verdrag. Voor zuiver binnenlands vervoer is de CMR niet verplicht.
Het verdrag regelt de aansprakelijkheid van de vervoerder, de bewijslast bij verlies of beschadiging, de vergoedingslimieten, en de verjaringstermijnen.
Zeventig jaar Europees wegvervoersrecht in een notendop. De CMR blijft de internationale basis; het Additioneel Protocol uit 2008 opent de deur naar de elektronische CMR; eFTI 2027 verplicht overheden de elektronische gegevensstroom te accepteren.
De CMR is partij bij verschillende landen in en buiten Europa. Hieronder gegroepeerd per regio, ter snelle referentie. Voor een actuele, autoritatieve lijst raadpleegt u de UN Treaty Collection (XI-B-11).
Het e-CMR Additioneel Protocol uit 2008 maakt het mogelijk om de CMR elektronisch op te maken en te ondertekenen, met dezelfde juridische status als de papieren versie — maar enkel tussen partijen waarvan het land het protocol heeft geratificeerd. Ondertekening volstaat niet.
Nederland behoort tot de ratificerende landen, samen met onder meer Frankrijk, Spanje en Polen. Voor een e-CMR tussen partijen uit ratificerende landen heeft de elektronische handtekening dezelfde wettelijke werking als de handgeschreven handtekening op papier.
De eFTI-acceptatieplicht van 2027 staat hier los van: zij betreft enkel de gegevensuitwisseling met overheden, niet de handtekening tussen partijen.
Praktische tip